ΧΑΜΕΝΟΙ ΣΤΗΝ ΤΣΙΜΕΝΤΟΠΟΙΗΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΟΛΕΟΔΟΜΙΚΗ ΑΝΑΡΧΙΑ.

ΧΑΜΕΝΟΙ ΣΤΗΝ ΤΣΙΜΕΝΤΟΠΟΙΗΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΟΛΕΟΔΟΜΙΚΗ ΑΝΑΡΧΙΑ.

Συνέγραψα την επιστολή αυτή ως ένα έσχατο καταγγελτικό μέσο έκφρασης της οδύνης και της ντροπής που μπορούν να προκαλέσουν σε κάθε ενεργό πολίτη η αναλγησία ,η αυθαιρεσία και η αδιαφορία.Και μάλιστα η αναλγησία ,η αυθαιρεσία
και η αδιαφορία υπευθύνων Αρχών απέναντι στη διασφάλιση της χωροταξικής νομιμότητας και την προστασία παραδοσιακών κτηρίων. Κτηρίων που ενώ η ιστορικότητά τους έγκειται στις διατάξεις περί του χαρακτηρισμού τους ως διατηρητέων , δυστυχώς αντίκειται στον κερδοσκοπικό νόμο-κανόνα κάποιων αυτόκλητων εργολάβων και επικεφαλής τοπικών πολεοδομικών γραφείων. Είναι τόσες οι αναφυόμενες καθημερινά πολεοδομικές παρανομίες που ο Δήμος Αμφιλοχίας ,στον οποίον και αναφέρομαι ,έχει εκπέσει από φωτοβόλα νύμφη και στολίδι του Αμβρακικού σε σκοτεινή-αφυδατωμένη πολιτεία τσιμέντου .Μία πόλη που άλλοτε έβριθε πετρόκτιστων κτηρίων ,τα οποία ακολουθώντας αρμονικά την υψομετρική διαμόρφωση των δύο πλαγιών που χωροθετούν την Αμφιλοχία έμοιαζαν με αδάμαστο σμάλτινο στεφάνωμα των νερών του Αμβρακικού, τώρα αργοσβήνει στον κυκεώνα του νόμου της μπουλντόζας και της κατεδάφισης κάθε αισθητικής αξίας και ιστορικής μνήμης. Γιατί σίγουρα ,δεν μπορεί να θεωρηθεί ως δείγμα αισθητικού αισθητηρίου η απουσία κάθε αξιακού κώδικα και ευνομίας .Και δεν μπορεί, ασφαλώς, να θεωρηθεί ως εξυπηρέτηση του δημοσίου συμφέροντος η κακοποίηση της ιστορικής μας κληρονομιάς και συνείδησης .Όταν ακόμη και εντός σεσημασμένου αρχαιολογικού χώρου, όπως αυτού της ακροπόλεως της αρχαίας Λιμναίας, επιτρέπεται η νομή και η πώληση οικοπέδων, όταν οι πολεοδομικές Αρχές εθελοτυφλώντας νομιμοποιούν την καταπάτηση με παράνομες αδειοδοτήσεις οικοδόμησης ,τότε τι ιερό και όσιο μας απομένει να σεβαστούμε εκτός από την ωχαδελφική ιδεοληψία της ¨αρπαχτής¨ και της ¨’κονόμας¨ .Τα γραπτά μου ,σίγουρα, δεν ξενίζουν σε όσους γνωρίζουν την ελληνική πραγματικότητα. Και κάποιοι ήδη θα κλείνουν πονηρά το μάτι λέγοντας το τετριμμένο:¨Αυτά συμβαίνουν, αλλά ποιος νοιάζεται –ποιος θέλει να μπλέξει, ας βγάλουν άλλοι το φίδι από την τρύπα!!¨.Σ’ αυτήν την κατηγορία ανθρώπων μπορώ να πω ότι ανήκω κι εγώ ή μάλλον ανήκα, πριν με ξυπνήσει το ¨καμπανάκι¨ της ευαισθητοποίησης και του χρέους της ευθύνης.
Γιατί, μόνο, ευθύνη μπορεί να νιώθει κάποιος όταν γίνεται μάρτυρας του εγκληματικού έργου της κατεδάφισης του πλέον ιστορικού, του πλέον αρχιτεκτονικά ιδιωματικού πέτρινου αρχοντικού της πόλης του. Το παλαιό αρχοντικό των οικογενειών Φλώρου-Γερόλυμου ,άριστα ακόμη διατηρημένο και αναγόμενο στα τέλη του 19ου αιώνα, ¨μεταποιήθηκε¨ σε σωρό ερειπίων και οικοδομικών υλικών, γιατί κάποιοι εργολάβοι και αργυρώνητοι δημόσιοι λειτουργοί το αποφάσισαν ¨αβρόχοις ποσί¨. Στη θέση του οπωσδήποτε θα στηθεί μια ακόμη κακόγουστη τσιμεντοκατασκευή . παράνομη ,ασφαλώς, γιατί στο ¨βασίλειο της Δανιμαρκίας¨ η νομιμότητα διώκεται απηνώς! Πενταώροφα και εξαώροφα οικοδομικά εξαμβλώματα, συναγωνιζόμενα τα πιο πνιγηρά αστικά κέντρα , έχουν αρχίσει σιγά-σιγά τα τελευταία χρόνια να σκεπάζουν κάθε ελεύθερο χώρο σκοτεινιάζοντας τη θάλασσα ,τον ουρανό και τις ψυχές των ανθρώπων (σημ. σε μία πόλη όπου ο συντελεστής δόμησης απαγορεύει δια ροπάλου την υπέρβαση των τριών ορόφων).Κλείνοντας θα ήθελα εν είδει όχι επικηδείου, αλλά υποχρέωσης, γιατί η ιστορική μνήμη δεν πεθαίνει όσο η συνείδηση και η ύπαρξή μας αντέχουν την αναμέτρηση μαζί της, να μνημονεύσω τον ρόλο που διαδραμάτισε αυτό το κτήριο στους δύσκολους χρόνους της Κατοχής. Σ’ αυτό στεγαζόταν το γερμανικό διοικητήριο που αποτέλεσε κρίσιμο στόχο της αποφασιστικότατης, για την απελευθέρωση της Δυτ. Ελλάδος , ¨Μάχης της Αμφιλοχίας¨ .Εδώ εκτυλίχθηκαν τον Ιούλιο του1944 σκηνές ελληνικού ηρωικού μεγαλείου που ,κάμπτοντας τη λυσσώδη πέριξ του κτηρίου γερμανική αντίσταση ,οδήγησε στην απολύτρωση της πόλης αναβιβάζοντας το ελληνικό αντάρτικο στο πάνθεον της παγκόσμιας εθνικοαπελευθερωτικής ιστορίας.(σημ. κατά τη διάρκεια της κατεδάφισης βρέθηκαν στη στέγη του κτηρίου βλήματα και σφαίρες εκείνης της περιόδου – αποκαλύπτοντας ένα ακόμη κομμάτι της ζωντανής μας ιστορίας που χάνεται άδικα ,αλλά ποιος νοιάζεται!).

Ευχαριστώντας σας ,θα σας παρακαλούσα να δημοσιεύσετε την επιστολή με την ευχή να τύχει ευήκοων ώτων.